โดดเดี่ยว ไม่เพียงลำพัง
บ่อยครั้ง...ที่การเดินทางมักจะต้องมี แผนวางไว้อยู่เสมอ อย่างหนึ่งก็เพื่อสร้างความสะดวกสบาย ...แต่การเดินทางที่ท่านจะได้อ่านต่อไปนี้...อาจจะเรียกได้ว่า เป็นการเปิดหน้าต่างของหัวใจใหม่ ลายแทง-แผนที่ไปเขียนเอาดาบหน้า ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่า การเดินทางไปในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย, คนไม่คุ้นหน้า, จุดหมายตั้งอยู่บนพื้นดินมีความสูงกว่าระดับน้ำทะเลมากถึง 1,113 เมตร และเดินทางด้วยรถมอเตอร์ไซค์สองล้อ (เป็นการเดินทางที่หินไม่ใช่น้อยเลยใช่ไหม?) แต่ก็ขอลองหน่อย!!!
ทวี... มีชัย..ชโย
ธงของการเดินทาง ปักไว้ ณ วนอุทยานดอยกาดผี ต.ห้วยชมภู อ.เมือง จ.เชียงราย ที่ได้รับการติดยศเป็น "วนอุทยาน" เมื่อวันที่ 29 กันยายน 2549 (หลังวันยึดอำนาจ 10 วัน-ฮา) ดอยกาดผี จึงเรียกว่า เป็นที่เที่ยวน้องใหม่สำหรับ
หนทาง
คนที่ชอบการผจญภัย เพราะเส้นทางขึ้นดอยนับจากบ้านห้วยชมภูนั้นคดโค้งตามสันเขาที่มีความชัน เฉลี่ย 40 องศา แถมเป็นทางลูกรัง-แง่งหิน ซึ่งตอนที่ไปใกล้เข้าหน้าร้อน ผงฝุ่นสีแดงเยอะมากจนคนที่ไปด้วยแซวว่า กลายเป็นฝรั่งหัวแดงไปซะแล้ว (เพราะผงฝุ่นเต็มหัว) ด้วยระยะทางที่ชันและไม่คุ้นชิน ต้องใช้เวลาเดินทางนานนับชั่วโมง แม้ว่าระยะทางจากบ้านห้วยชมภู-ยอดดอยจะห่างกันแค่ 4 กม.เท่านั้น ซึ่งกว่าจะถึงยอดดอยพระอาทิตย์เกือบลับขอบเขาแล้ว
บนดอยกาดผี...ไม่มีไฟฟ้า น้ำประปา มีแต่น้ำฝน+น้ำห้วย มีตะเกียงน้ำมันก๊าด, บ้านพักของเจ้าหน้าที่ 1 หลัง นักท่องเที่ยวที่ไปต้องนำเต็นท์...ไฟฉาย...อาหารสำเร็จรูปไปเอง...ซึ่งตอน ที่ไปครั้งนั้นนับว่าโชคดีที่มีเจ้าหน้าที่วนอุทยาน ชื่อ "พี่อำนวย" คอยดูแล
ก่อนมืดสนิท นักท่องเที่ยวต่างถิ่นและเจ้า (หน้าที่) ถิ่น ล้อมวงกินข้าวเย็น...บนแคร่ใต้ถุนบ้าน ข้าวสวยชืดๆ ที่คดมาจากหม้อสารพัดนึกที่ทหารพรานชอบใช้ กับข้าวพื้นๆ เครื่องดื่มเย็นๆ แกล้มด้วยบรรยากาศรอบๆตัวที่มอง
คนสูบยา (ใบยาสูบ)
ไปทางไหนก็เห็นทิวเขาเรียงตัวซ้อนกันสุดลูกหูลูกตา ...ทำให้อาหารพื้นๆ ชืดๆ กลับมีรสชาติอร่อยลิ้น
ระหว่างมื้อ...เรา ถามถึงชื่อวนอุทยานที่ฟังแล้วดูน่ากลัว "พี่อำนวย" ยิ้มก่อนจะเล่าให้ฟังว่า ดอยกาดผี แท้จริงไม่มีผี...แต่มันมีสิ่งที่น่ากลัวกว่า คือ "คน" แถวนี้ชาวบ้านเขารู้ดีว่าเป็นเส้นทางขนส่งยาเสพติดของพ่อค้ายาเสพติดชื่อดัง ทางภาคเหนือ และม่อนกาดผีเป็นลานกิจกรรมของกลุ่มผู้ค้ายา-ผู้ซื้อ มักขึ้นมาส่ง-ซื้อกันบริเวณที่นักท่องเที่ยวกางเต็นท์ จนคนแถวนี้ขนานนามให้ว่าเป็น "กาดผี" (ตลาดที่คนดีๆ เขาไม่มากัน)
บ้านเล็ก...ในป่าใหญ่
"เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีแล้ว...เพราะมีเจ้า หน้าที่รัฐคอยดูแล มีทหารเข้ามาลาดตระเวนอยู่บ่อยๆ แต่ตอนกลางคืนก็ต้องระวังไว้นะ" พี่อำนวยพูดด้วยท่าทางเคร่งขรึม...จนพวกเราชักกลัว...จึงถามกลับไปว่า "กลัวอะไรหรือ?"...
"ก็พวกวัวที่ชาวบ้านพาขึ้นมาเล็มหญ้าแถวๆนี้ ...พอมันหลงจากฝูง มันก็จะเดินขึ้นมาแถวๆที่พวกน้องกางเต็นท์อยู่" พี่อำนวยเฉลย...
พลบค่ำ
แต่เรายังสงสัยไม่หายว่า "ดอยกาดผี ถูกยกให้เป็น 1 ในสถานที่ ท่องเที่ยวแห่งใหม่ แต่ทำไมถนน-สถานที่-สิ่งอำนวยความสะดวก ไม่มีให้เห็น" พี่อำนวย หน้ามนคนเดิม...ตอบว่า "ดอยกาดผี ตั้งอยู่บน 2 อำเภอ คือ อ.เมือง และ อ.แม่สรวย...ทางขึ้นเป็นของ อ.แม่สรวย ส่วนตัวม่อนกาดผี เป็นของ อ.เมือง...ปัญหามันจึงอยู่ว่า จะเอางบประมาณส่วนไหนมาทำ ในนามของ อบต.? ในนามของ จังหวัด? ยังสรุปเรื่องนี้ไม่ได้ ก็เลยต้องปล่อยเป็นธรรมชาติดิบๆอย่างที่เห็น แต่ผมว่าเขาคงคิดพัฒนาอยู่แหละ"
เก็บตะวันได้ที่ปลายฟ้า
พระอาทิตย์ตกดินไปนานแล้ว...ไฟจากกองฟืน ถูกจุดขับไล่ความหนาวและวัว ที่อาจจะเผลอเดินมาใกล้ๆที่นอน ซึ่งคืนนั้นมีวัวหลงเดินป้วนเปี้ยนบนลานอยู่หลายตัว
ฟ้ามืดสนิท ...ดาวบนฟ้าปรากฏตัวให้เห็นเด่นชัดขึ้น...เรียงตัวเป็นทางยาว สมาชิกที่ไปด้วยบอกว่านั่นคือทางช้างเผือก เราเพิ่งเคยเห็นชัดๆ มันสวย...จนน่ากลัว...ต้องหลบเข้าเต็นท์ตัวเอง ด้วยเวลายังไม่ถึง 3 ทุ่ม
ก่อนเห็นตะวัน
...เช้า แรกบนกาดผีมาถึงเมื่อตอนหกโมงนิดๆ ไก่ป่าแข่งกันขัน อากาศยังคงเย็นอยู่ แต่ไม่มีหมอก 360 องศา ให้ดูอย่างที่หน่วยงานท่องเที่ยวโฆษณาไว้ (เพราะมันปลายหนาวแล้วนั่นเอง) พระอาทิตย์พ้นขอบดอยเมื่อตอนเจ็ดโมงเช้า...และสูงโด่งอย่างรวดเร็ว อากาศร้อนขึ้นมาแทนที่ ถึงเวลาต้องอำลา "ดอยกาดผี" มิตรภาพอันดีของเจ้าหน้าที่ (พี่) อำนวย
ทะเลภูเขายามฟ้าสาง
การ ตั้งใจไปดอยกาดผี (คำแปลจากหัวเรื่อง) ตามโฆษณาในหนังสือท่องเที่ยว ที่คิดว่าไม่จำเป็นต้องพึ่งแผนที่ เป็นความคิดบ้าบิ่นที่ไม่ค่อยถูกต้องนัก...เพราะทำให้ต้องเสียเวลาถามทางกับ ชาวบ้าน–พี่ทหารอยู่หลายครั้ง ทำให้
ม่อนกาดผี
เรา นึกถึงประโยคหนึ่งในหนังสือของ "ครูกวีอาจินต์ ปัญจพรรค์" ที่ว่า "คนโง่ตุหรัดตุเหร่ไป คนฉลาดท่องเที่ยวไป" มันเป็นจริงตามนั้น ...แต่เรามองว่าการตุหรัดตุเหร่...มันได้ให้ความหมายที่มากกว่าจุดหมายที่ไปถึง
แหล่งข่าว: Thairath.co.th