คอลัมน์ กวนตะกอน
ปี 2552 เป็นปีที่ อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่ จะมีอายุครบ 100 ปีพอดี ส่วนราชการที่นั่นก็เลยจัดกิจกรรมต่างๆ เพื่อฉลองมากมาย แต่หนึ่งในกิจกรรมดังกล่าวก็คือ การเดินขึ้นดอยเชียงดาว ซึ่งคาดว่าจะมีผู้เข้าร่วมกิจกรรมนี้ไม่ต่ำกว่า 1,000 คน ฟังดูเหมือนจะดี เพราะดอยเชียงดาวเป็น 1 ในหลายแห่งของสถานที่ท่องเที่ยวในฝัน แต่มีข้อจำกัดหลายอย่าง
ไม่ทราบว่าทางส่วนราชการ (ผู้จัดงาน) ของ อ.เชียงดาว จะลืมไปแล้วหรืออย่างไรว่า ก่อนหน้านี้ ประชาคมเชียงดาว เคยตั้งกติกา และรักษากติกาเอาไว้อย่างเหนียวแน่น กติกาดังกล่าวคือ การจำกัดจำนวนนักท่องเที่ยวที่จะขึ้นไปเยือนดอยเชียงดาว ต้องไม่เกิน 100 คนต่อวัน ทั้งนี้นักท่องเที่ยว 1-2 คนอาจจะต้องใช้ลูกหาบ 1 คน ดังนั้นทั้งลูกหาบและนักท่องเที่ยวรวมกันแล้วไม่ควรจะเกิน 150 คน เพราะบนดอยดังกล่าว ไม่มีน้ำ ไม่มีห้องน้ำ ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกใดๆ ทั้งสิ้น มีแต่ธรรมชาติอันแสนงดงาม
ถึงกระนั้นเมื่อช่วงวันหยุดยาว แต่ละครั้งช่วงต้นปีที่ผ่านมาก็พบว่า บนดอยเชียงดาวขาวโพลนไปด้วยกระดาษทิชชูที่ใช้แล้วของนักท่องเที่ยว และเดือนมีนาคม ซึ่งถือเป็นช่วงเวลาที่แล้งสุดสุดของดอยเชียงดาวก็พบว่าเกิดไฟป่าบ่อยมาก เป็นประวัติการณ์ คือมีแทบจะวันเว้นวัน สาเหตุมาจากลูกหาบและนักท่องเที่ยวเอาเตาอั้งโล่ที่ยังดับไม่สนิทไปซุกไว้ใน พงหญ้า เมื่อลมพัดไฟก็ติดหญ้าไหม้ลามไปทั่วทั้งดอย
ไม่อยากจะนึก ภาพนักท่องเที่ยวนับพันคนแห่กันเดินขึ้นดอยเชียงดาวว่าจะเกิดอะไรขึ้นมา นอกจากกระดาษทิชชูก็ต้องมีขวดน้ำ ผ้าเย็น และอย่างอื่นอีกสารพัดเต็มยอดดอย
มี เสียงบ่นว่า กฎกติกามารยาทการขึ้นลงดอยการท่องเที่ยวที่นั้นความเข้มข้นแข็งขันในการดูแล ขึ้นอยู่กับนโยบายของผู้ที่จะเข้าไปเป็นหัวหน้าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าดอย เชียงดาว
ยุคไหนเข้มก็เป็นโชคดีของธรรมชาติ แต่ยุคไหนอ่อนแอก็ก้มหน้ารับกรรมกันไป ส่วนหัวหน้าดอยเชียงดาวยุคนี้จะแข็งหรืออ่อนเดี๋ยวก็คงได้รู้กัน
หน้า 9 http://www.matichon.co.th/matichon/view ... 2009-09-27" onclick="window.open(this.href);return false;